Ég tók hverja einustu töflu við blöðruhálskirtlinum sem læknirinn skrifaði upp á í 3 ár – og endaði svo á bráðamóttökunni klukkan 3 að nóttu með slöngu í getnaðarlimnum.

Ég þarf að segja þér frá versta kvöldi lífs míns.

En fyrst vil ég að þú skiljir eitt: Ég gerði allt rétt.

Ég tók töflurnar mínar á hverjum einasta degi.

Sleppti aldrei skammti.

Fylgdi fyrirmælum þvagfæralæknisins út í æsar í rúm þrjú ár.

Og samt endaði ég á bráðamóttökunni klukkan 3 að nóttu með hjúkrunarfræðing að þræða þvaglegg inn í getnaðarliminn á mér á meðan konan mín horfði á úr horninu, grátandi.

Ef þú ert karlmaður yfir 55 ára sem glímir við vandamál í blöðruhálskirtli – vaknar oft á nóttu, ert með veika þvagbunu, þessa stöðugu tilfinningu um að tæma blöðruna aldrei alveg – þá deili ég sögu minni af því að ég vil ekki að það sem kom fyrir mig komi fyrir þig.

Því hér er það sem enginn sagði mér:

Hver einasti karlmaður með góðkynja stækkun blöðruhálskirtils þekkir þessa tilfinningu. Þú stendur við klósettið, rembist, bíður … og einhvers staðar aftast í huganum er alltaf þessi rödd: „Hvað ef einn daginn kemur bara ekkert?“

Ég hélt að þetta væri bara kvíði.

Ég vissi ekki að þetta gæti raunverulega gerst.

Þangað til það gerðist.

En eins hræðileg og þessi nótt var, þá er ég í raun þakklátur fyrir að hún gerðist. Því hún sendi mig á braut sem ég hefði annars aldrei fundið – braut sem leiddi mig að nákvæmlega ástæðunni fyrir því að lyf við blöðruhálskirtli stöðva ekki að kirtillinn versni.

Það er falin orsök sem þvagfæralæknirinn þinn mun aldrei nefna. Orsök sem útskýrir hvers vegna blöðruhálskirtillinn heldur áfram að versna sama hve mörg lyf þú tekur eða hve samviskusamlega þú fylgir ráðum læknisins.

Og um leið og ég uppgötvaði hana breyttist allt.

Á næstu mínútum ætla ég að sýna þér nákvæmlega hver þessi orsök er, hvers vegna hefðbundnar meðferðir eru nánast hannaðar til að bregðast, og einföldu aðferðina sem loksins leyfði mér að pissa eins og unglingur aftur – og afboða aðgerðina sem læknirinn sór að ég þyrfti.

Haltu áfram að lesa. Þetta gæti hlíft þér við martröðinni sem ég gekk í gegnum.

Ég var 59 ára þegar ég áttaði mig fyrst á að eitthvað væri verulega að.

Ég stóð við þvagskál á veitingastað, gjörsamlega í spreng, og ekkert kom. Bara veik buna sem stoppaði og fór aftur af stað.

Maður kom inn, notaði skálina við hliðina á mér, kláraði, þvoði sér um hendurnar og fór.

Og ég stóð þarna enn.

Einkennin höfðu verið að byggjast upp mánuðum saman:

• Vaknaði fjórum sinnum á nóttu.
• Þessi stopp-og-start buna.
• Bráðaþörfin gaf mér kannski 90 sekúndur til að finna klósett.
• Þessi pirrandi tilfinning um að hafa aldrei tæmt alveg – svo ég stóð þarna mínútu lengur, bara til að vera viss.

Svo renndi ég upp, tók þrjú skref og fann samt smá leka í nærbuxunum.

Þú veist hvernig þetta er. Þú ert líklega að upplifa þetta núna.

Í fyrstu hélt ég að þetta væri bara hluti af því að eldast. En svo urðu 90 mínútur hámarkið sem ég gat verið án þess að þurfa á klósett. Ég kom þangað í spreng og ekkert kom.

Heimilislæknirinn vísaði mér til þvagfæralæknis. Hann skoðaði mig, gerði nokkrar rannsóknir og gaf mér greininguna sem ég bjóst þegar við:

Góðkynja stækkun blöðruhálskirtils. Kirtillinn er stækkaður.

Hann sagði það eins og hann hefði sagt það þúsund sinnum áður. Hann hafði líklega gert það.

„Þetta er mjög algengt á þínum aldri,“ fullvissaði hann mig. „Við skrifum upp á tamsúlósín. Það ætti að hjálpa með bununa.“

Sama síðdegi sótti ég lyfið og hélt að vandamálin væru leyst.

Ég hafði forðast það mánuðum saman vegna hryllingssagnanna sem ég hafði lesið á netinu. Menn sem misstu kynhvötina varanlega. Þunglyndi. Heilaþoka sem hvarf aldrei. Læknirinn fullyrti að það væri öruggt.

Á þriðja mánuði var allt „þarna niðri“ ekki eins og áður. Veikari stinning. Minni löngun. Konan mín tók eftir því. Ég tók eftir því. Hann sagði að þetta væri líklega bara aldurinn.

Ég hætti samt að taka það.

Þrátt fyrir allt þetta – allar töflurnar, allar aukaverkanirnar, allar „aðlaganirnar“ – bötnuðu einkennin mín aldrei að ráði. Hvert nýtt lyf hjálpaði aðeins í fyrstu. Svo stöðnuðu áhrifin. Það hætti að virka. Einkennin komu aftur. Þá jukum við skammtinn eða prófuðum aðra töflu.

Og allan þennan tíma var lífið mitt hljóðlega að skreppa saman.

Áður en ég fór eitthvert kannaði ég hvar klósettin væru. Ég entist ekki 90 mínútur án þess að stoppa. Að fara út með vinum varð að útreikningi: Hve langt er á veitingastaðinn? Hvar sit ég? Hve hratt kemst ég á klósettið ef ég þarf?

Nándin við konuna mína hafði líka dofnað.

En ég hélt áfram að taka töflurnar. Ég sagði við sjálfan mig: Ég er allavega að halda þessu í skefjum. Þetta er allavega ekki að versna.

Hér er það sem ásækir mig núna:

Á meðan ég tók samviskusamlega þessar töflur á hverjum degi og hélt að ég væri að meðhöndla blöðruhálskirtilinn …

Þá var blöðruhálskirtillinn að versna.

Ég vissi það bara ekki enn.

Það var þriðjudagur í maí. Um klukkan hálf þrjú að nóttu.

Ég vaknaði með venjulega þrýstinginn. Þörfina til að fara. Ekkert óvenjulegt, á þessum tímapunkti var ég farinn að fara á fætur að minnsta kosti þrisvar á hverri nóttu.

Ég staulaðist á baðherbergið, hálfsofandi. Stóð fyrir framan klósettið.

Og beið.

Ekkert.

Rembdist aðeins. Slakaði á. Reyndi aftur.

Ekkert.

Settist niður, það hafði hjálpað áður.

Enn ekkert.

Ein mínúta varð fimm. Fimm urðu tíu.

Og þá byrjaði sársaukinn.

Ekki venjulegu óþægindin. Þetta var öðruvísi. Vaxandi þrýstingur neðarlega í kviðnum, eins og eitthvað væri við það að springa.

Ég leit niður og sá að maginn var sjáanlega þaninn – uppblásinn af blöðru sem gat ekki tæmt sig.

Ég byrjaði að svitna.

Fimmtán mínútur liðnar. Enn ekkert. Sársaukinn versnaði.

Ég kallaði á konuna mína. „Margrét. Það er eitthvað að.“

Hún fann mig kengboginn, haldandi í vegginn. Ég gat ekki lengur staðið uppréttur.

„Við förum á spítala,“ sagði hún.

Ég mótmælti ekki.

Ferðin á bráðamóttökuna tók 15 mínútur en leið eins og klukkutími. Mér fannst blaðran vera við það að springa. Hver ójafna í veginum sendi óbærilegan sársauka um mjaðmagrindina. Ég stundi. Kveinaði. Gaf frá mér hljóð sem ég vissi ekki að fullorðinn maður gæti gefið frá sér.

63 ára maður, grátandi eins og barn.

Á spítalanum var tekið fljótt á móti mér. Hjúkrunarfræðingurinn notaði orð sem ég hafði aðeins heyrt í martröðum mínum:

„Bráð þvagteppa.“

Ég var með yfir 900 millilítra af þvagi í blöðrunni. Næstum heilan lítra. Og það kom ekki út af sjálfu sér.

Þau þurftu að setja þvaglegg.

Ef þú hefur aldrei lent í þessu vona ég að þú þurfir þess aldrei.

Mjó slanga er þrædd gegnum þvagrásina alla leið inn í blöðruna. Það er ekki beint sársaukinn – þau nota deyfigel.

Það er niðurlægingin.

Hjálparleysið við að liggja á bekk á meðan ókunnug manneskja þræðir slöngu inn í viðkvæmasta hluta líkamans.

Á meðan eiginkona þín til 38 ára horfir á úr stól í horninu með tárin streymandi niður kinnarnar.

Þegar þvagið loks byrjaði að renna var léttirinn samstundis. Þrýstingurinn hvarf. Sársaukinn hætti.

En þetta var ekki búið.

Ég var sendur heim með þvaglegginn enn í. Poka festan við fótlegginn sem ég þurfti að tæma, fela fyrir gestum og sofa með.

Í heila viku.

Sjö dagar þar sem mér leið eins og brotnum gömlum manni.

Sjö dagar af skömm.

Viku síðar, þegar þvagleggurinn hafði verið fjarlægður, sat ég á móti þvagfæralækninum mínum.

Ég var fokreiður. Ringlaður. Og hræddur.

„Ég tók hverja einustu töflu sem þú gafst mér,“ sagði ég. „Í þrjú ár. Hvernig gat þetta gerst?“

Hann hallaði sér aftur í stólnum.

Og það sem hann sagði næst breytti öllu.

„Vilhjálmur, lyfin hjálpa til við að halda einkennunum í skefjum. Þau slaka á vöðvunum í kringum blöðruhálskirtilinn svo þvagið renni auðveldar. En þau stöðva ekki að kirtillinn haldi áfram að stækka. Blöðruhálskirtillinn þinn hefur stækkað töluvert síðan við hófum meðferð.“

Ég starði á hann.

„Svo á meðan ég tók allar þessar töflur … var blöðruhálskirtillinn að versna allan tímann?“

Hann kinkaði kolli.

„Þannig er eðli góðkynja stækkunar. Hún ágerist. Lyf geta hjálpað til við að halda henni í skefjum, en þau taka ekki á undirliggjandi orsökinni.“

Mig langaði að velta skrifborðinu.

Þrjú ár af töflum. Þrjú ár af aukaverkunum. Svimi. Þurrt sáðlát. Hjartsláttartruflanir. Tugþúsundir króna í lyf og sérfræðingsheimsóknir.

Og blöðruhálskirtillinn hafði versnað allan tímann.

Lyfin voru ekki að laga neitt. Þau földu bara einkennin á meðan raunverulega vandamálið óx undir niðri. Eins og að setja plástur á sár sem blæðir enn innvortis. Engin furða að ég hafi endað á bráðamóttökunni.

Þvagfæralæknirinn yppti bara öxlum, eins og þetta væri fullkomlega eðlilegt. Hann sagði mér að halda áfram að taka töflurnar og sætta mig við að þetta gæti gerst aftur hvaða nótt sem er.

Eða eitthvað verra.

Lausnin hans? Aðgerð. TURP-aðgerð – brottnám á hluta blöðruhálskirtils gegnum þvagrás.

En ég hafði kynnt mér málið. Ég vissi hvað gæti gerst.

Áhætta við TURP-aðgerð:

Eftir það sem ég var nýbúinn að ganga í gegnum var ég ekki tilbúinn að taka þá áhættu aftur.

Það hlaut að vera önnur leið.

Ég hlýt að hafa litið út eins og brjálæðingur.

Klukkan þrjú að nóttu. Eldhúsborðið þakið útprentunum. Tómir bollar út um allt. Lesgleraugun að renna niður nefið.

Margrét svaf uppi. Hún vissi ekki að ég hafði gert þetta á hverri nóttu í tvær vikur.

Ég var að leita að einhverju. Hverju sem er. Ástæðu fyrir því að lyfin höfðu ekki virkað. Annarri nálgun sem fæli ekki í sér að einhver skæri í mig.

Flest sem ég fann var gagnslaust. Sömu gömlu ráðin: taktu töflurnar, prófaðu aðgerð, sættu þig við þetta. Þúsundir karla á spjallborðum að spyrja sömu spurninga og ég. Að fá sömu loðnu svörin.

En í öllum hávaðanum fór ég að taka eftir einhverju. Handfylli af mönnum sem hafði raunverulega batnað. Ekki „betur að halda einkennunum í skefjum“. Raunverulega batnað. Sváfu alla nóttina. Sterk buna. Engin bráðaþörf. Afboðuðu aðgerðirnar sínar.

Og þeir voru ekki að tala um tamsúlósín eða fínasteríð. Þeir voru að tala um eitthvað allt annað.

Ég skrunaði næstum fram hjá einum þræði, hélt að þetta væri ruslpóstur. En eitthvað lét mig smella.

Maður birti niðurstöður úr bunumælingum fyrir og eftir. Læknirinn hans sakaði hann um að falsa þær.

Hann nefndi nafn sem ég hafði aldrei heyrt áður.

Jón Haraldsson, þvagfæralæknir.

Ég sló það inn á Google. Og þá fór allt að ganga upp.

Ég fletti honum upp. Það sem ég fann greip athygli mína samstundis.

Maðurinn var sérfræðingur í þvagfæraskurðlækningum. Tuttugu og fimm ára reynsla. Hafði starfað á tveimur stórum háskólasjúkrahúsum.

En hér er það sem lét mig setjast upp:

Hann var sjálfur með góðkynja stækkun blöðruhálskirtils.

Greindur 54 ára. Sömu einkenni og ég glímdi við. Bráðaþörf á nóttunni. Veik buna. Þessi stöðuga tilfinning um að tæma aldrei alveg.

Og þegar einkennin versnuðu?

Hann neitaði að taka sömu lyfin og hann hafði skrifað upp á fyrir sína eigin sjúklinga í tvo áratugi.

Ég man að ég las þetta og hugsaði: Bíddu. Þvagfæralæknir sem vill ekki taka sín eigin lyf?

Þá vissi ég að ég þyrfti að heyra hvað þessi maður hefði að segja.

Ég fann viðtal sem hann hafði gefið heilsumiðli á netinu. Það var langt – næstum klukkutími. Ég horfði á allt saman.

Um 20 mínútur inn í viðtalið sagði hann eitthvað sem sló mig eins og flutningalest.

Að sögn Jóns er ástæðan fyrir því að lyf við blöðruhálskirtli virka aldrei að fullu – ástæðan fyrir því að einkennin versna sama hve margar töflur þú tekur – sú að þau eru hönnuð til að meðhöndla rangt vandamál.

Þau meðhöndla þrýstinginn. En þau hunsa upprunalegu orsök þrýstingsins.

Hann kallaði það „köfnun blöðruhálskirtilsins.“

Og um leið og hann útskýrði það gat ég ekki trúað því að enginn hefði sagt mér þetta áður.

Jón útskýrði þetta á þann hátt að ég skildi það loksins.

„Blöðruhálskirtillinn breytir stöðugt testósteróni í hormón sem kallast DHT,“ útskýrði hann. „Líkami hvers karlmanns gerir þetta. Það er eðlilegt. En þessi umbreyting framleiðir úrgang, hormónaleifar sem þarf að hreinsa burt.“

„Þegar þú ert ungur hreinsar líkaminn þennan úrgang auðveldlega. Ekkert mál. En eftir fimmtugt? Þá hægist á hreinsuninni. Og þessar hormónaleifar hverfa ekki bara. Þær verða að klístraðri, leðjukenndri útfellingu sem byrjar að húða innra byrði örsmáu æðanna sem næra blöðruhálskirtilinn.“

Ár eftir ár. Lag eftir lag.

Og þegar nógu mikil leðja hefur safnast upp? Þá fer hún að hindra blóðflæði. Æðarnar þrengjast. Minna af súrefnisríku blóði nær til frumna blöðruhálskirtilsins.

Og hvað gerist þegar frumur fá ekki súrefnið sem þær þurfa? Líkaminn bregst við á eina hátt sem hann kann: bólga.

Blöðruhálskirtillinn bólgnar. Stækkar. Þrýstir á þvagrásina.

Það er þrýstingurinn.

Þess vegna er bunan veik. Þess vegna tæmirðu aldrei alveg. Þess vegna stendurðu við klósettið klukkan 3 að nóttu, rembist, bíður, biður um að eitthvað komi.

Ég sat þarna klukkan 4 um nótt og hugsaði: Hvers vegna í ósköpunum sagði enginn mér þetta?

Svarið gerði mig fokreiðan.

Vegna þess að lyfin sem þeir skrifa upp á eru ekki hönnuð til að laga þetta. Tamsúlósín? Það slakar á vöðvunum í kringum blöðruhálskirtilinn svo auðveldara sé að pissa núna. En leðjan heldur áfram að safnast upp undir niðri. Fínasteríð? Það hægir á framleiðslu DHT. En það tekur ekki á hormónaúrganginum sem þegar stíflar æðarnar.

Þessi lyf eru hönnuð til að halda einkennum í skefjum. Að eilífu. Þú tekur þau ævilangt. Þú lifir með aukaverkunum ævilangt. Og blöðruhálskirtillinn heldur áfram að versna innra með þér, svo hægt að þú tekur ekki eftir því fyrr en þú ert kominn með ristruflanir eða þvaglegg.

Það er ekki meðferð. Það er viðskiptamódel.

Jón hafði varið árum í að rannsaka hvað þyrfti raunverulega til að snúa þessu ástandi við. Ekki halda því í skefjum. Snúa því við.

Og í viðtalinu útskýrði hann það einfaldlega:

Ef vandamálið er uppsöfnun í æðunum þarftu að leysa hana upp. Ef vandamálið er hindrað blóðflæði þarftu að endurheimta blóðrásina. Og ef vandamálið er offramleiðsla á hormónaúrgangi þarftu að draga úr henni við upptökin.

Öll þrjú. Á sama tíma. Slepptu einu og þú ert kominn aftur á byrjunarreit.

Það er allt og sumt.

Engar flóknar meðferðaráætlanir. Engir ævilangir lyfseðlar. Bara laga það sem raunverulega er bilað.

Jón lét sér ekki nægja að útskýra vandamálið – hann bjó til eitthvað til að leysa það.

Hann hafði varið tveimur árum í að þróa formúlu byggða á þessum rannsóknum. Prófað mismunandi samsetningar innihaldsefna. Stillt hlutföll. Leitað að efnum sem gætu náð öllum þremur markmiðunum í klínískum skömmtum – ekki þynntu magninu sem þú finnur í hillu apóteksins.

Í fyrstu kynnti hann þetta ekki opinberlega. Hann hafði notað þetta á sjálfan sig. Svo á lítinn hóp sjúklinga sem höfðu reynt allt.

Þegar ég fann loksins leið til að panta þetta skulfu hendurnar á mér.

Ég hafði orðið fyrir vonbrigðum svo oft. Þrjú ár af töflum sem virkuðu ekki. Tugþúsundir króna í lyf og bætiefni sem gerðu ekki neitt.

En eitthvað við þetta var öðruvísi. Kannski af því að Jón var með sama sjúkdóm og ég. Kannski af því að virknin gekk upp. Kannski af því að ég var einfaldlega nógu örvæntingarfullur til að prófa eitt enn.

Ég lagði inn pöntunina.

Það heitir Elvixa™.

Og ég hafði ekki hugmynd um að það væri við það að breyta lífi mínu.

Áður en ég segi þér hvað gerðist þegar ég byrjaði að taka það, leyfðu mér að útskýra hvað ég var í raun að setja ofan í mig. Því ég er ekki týpan sem gleypir eitthvað án þess að vita hvað er í því.

Ég hringdi í þjónustuverið til að spyrja. (Já, ég er þannig. Ég hringdi og spurði.) Maðurinn sem svaraði fór yfir þetta með mér skref fyrir skref. Jón hafði sett 4 klínískt rannsökuð innihaldsefni í formúluna, hvert þeirra beint að ákveðnum hluta vandamálsins.

Engar leyniblöndur. Engin dularfull innihaldsefni. 4 innihaldsefni. Hvert með sitt ákveðna hlutverk.

Ég spurði hvers vegna ég gæti ekki bara keypt þetta hvert í sínu lagi í heilsubúð. Hann hló.

„Þú gætir reynt. En þú þyrftir um fjórar mismunandi dósir og fengir samt ranga skammta. Flest bætiefni nota fjórðung af því sem rannsóknir sýna að virkar í raun. Það er ódýrara þannig.“

Það passaði við allt sem ég hafði lært um bætiefnaiðnaðinn.

Svo ég dró djúpt andann. Og ég byrjaði að taka Elvixa™.

Ég ætla ekki að ljúga að þér.

Fyrstu dagana leið mér eins og hálfvita. Ég tók hylkin með hverri máltíð, eins og stóð á pokanum, og stóð svo fyrir framan baðherbergisspegilinn og beið eftir að eitthvað gerðist.

Ekkert gerðist.

Enn á fætur þrisvar á nóttu. Enn þessi veika stopp-og-start buna. Enn standandi við klósettið að velta fyrir mér hvort eitthvað kæmi yfirhöfuð.

Konan mín stóð mig einu sinni að því að tímamæla bununa með úrinu mínu.

„Hvað ertu að gera?“

„Ekkert.“

Hún gaf mér augnaráðið. Þetta sem segir að hún viti nákvæmlega hvað ég er að gera og haldi að ég sé genginn af göflunum.

Á fimmta degi var ég tilbúinn að afskrifa þetta allt sem enn eina peningasóunina. En ég hafði borgað fyrir þriggja mánaða skammt. Og ég mundi hvað Jón sagði í viðtalinu:

„Það tók ekki 20 ár að byggja upp þessar útfellingar. Þær hverfa ekki á einni nóttu. Geturðu gefið þessu 30 daga?“

Svo ég hélt áfram.

Dagur 10: Ég vaknaði klukkan 5:47 – út af sólarljósinu.

Ég vaknaði klukkan 5:47 um morguninn.

Ekki af því að ég þurfti á klósettið. Af því að sólarljós kom inn um svefnherbergisgardínurnar.

Ég lá þarna augnablik, ringlaður. Áttavilltur.

Þá rann það upp fyrir mér.

Ég hafði sofið næstum sex klukkustundir samfleytt.

Ekkert klósett klukkan 2. Ekkert stauli fram ganginn klukkan 4. Bara … svefn.

Ég vildi ekki ögra örlögunum. Svo ég sagði Margréti ekkert. Ég fór bara á fætur, inn á bað, og fylgdist með.

Bunan var … öðruvísi. Ekki fullkomin, en jafnari. Færri truflanir. Ég kláraði fyrr en venjulega.

Ég sagði sjálfum mér að þetta hefði kannski bara verið góð nótt. Tilviljun.

En þá nótt gerðist það sama. Ég svaf til hálf sex.

Og nóttina þar á eftir.

Í lok annarrar viku fór ég aðeins einu sinni á fætur á nóttu. Stundum alls ekki.

Margrét tók eftir því áður en ég sagði orð.

„Þú ert hættur að fara á fætur,“ sagði hún einn morguninn yfir kaffinu. „Ég hef ekki heyrt þig fara fram úr rúminu dögum saman.“

Vika þrjú: Ég hitti ekki klósettið.

Þá vissi ég að þetta var raunverulegt.

Vika þrjú. Standandi við klósettið á laugardagsmorgni.

Og það sem kom stoppaði mig alveg.

Sterk, jöfn buna. Ekkert hik. Ekkert stopp og start. Ekkert rembst.

Bara … flæði.

Eins og garðslanga.

Ég hitti ekki klósettið. Hitti setuna, brúnina, smá af gólfinu. Og mér var alveg sama. Ég var himinlifandi.

Í fyrsta sinn í mörg ár þurfti ég að miða. Því það var raunverulegur kraftur á bak við þetta.

Ég stóð þarna augnablik, bara agndofa.

Það var svo langt síðan ég hafði pissað eins og venjuleg manneskja að ég var búinn að gleyma hvernig það var.

Um kvöldið sagði ég Margréti allt. Rannsóknirnar. Jón. Elvixa™. Ástæðuna fyrir því að ég hafði hagað mér undarlega vikum saman.

Hún grét.

Ekki af því að hún var sorgmædd. Af því að hún hafði horft á mig skreppa saman í þrjú ár. Forðast ferðalög, matarboð, heimsóknir til barnabarnanna af því að ég komst ekki of langt frá klósetti.

Og nú var ég að koma til baka.

Ég átti bókaðan eftirfylgnitíma hjá þvagfæralækninum. Sama lækninum og hafði viljað bóka mig í aðgerð.

Hluti af mér vildi afboða. Mér leið svo miklu betur og vildi ekki slæmar fréttir. En ég fór samt. Ég vildi sjá tölurnar.

Hann gerði rannsóknirnar. Mældi bununa. Mældi það sem eftir var í blöðrunni – magn þvags sem situr eftir þegar þú ert búinn.

Svo leit hann upp af blaðinu með svip sem ég hafði aldrei séð á honum áður.

„Vilhjálmur … bunan þín hefur farið úr 8 ml/s í 17 ml/s. Afgangsmagnið hefur lækkað úr 140 ml í 25 ml.“

Hann starði á mig.

„Þessar tölur eru verulega betri. Hvað í ósköpunum ertu að gera?“

Ég brosti bara.

Hann hristi höfuðið, enn að horfa á skýrsluna.

„Hvað sem það er, haltu því áfram. Við getum sett aðgerðarumræðuna á bið.“

Sett aðgerðina á bið. Orð sem ég hélt að ég myndi aldrei heyra.

Eftir að hafa fengið þessar niðurstöður fór ég aftur inn á spjallborðin þar sem ég hafði fyrst fundið Jón. Ég vildi sjá hvort aðrir karlmenn væru að upplifa það sama.

Þegar ég pantaði Elvixa™ fyrst borgaði ég fullt verð fyrir eins mánaðar skammt.

Og ég hefði borgað þrefalt það án þess að hika.

Eftir allt sem ég hafði þegar eytt í lyf og sérfræðingsheimsóknir á þremur árum – við erum að tala um tugi þúsunda króna – var kostnaðurinn við Elvixa™ nánast enginn í samanburði.

En ég veit að ekki allir eru í þeirri stöðu. Og sannleikurinn er sá að mennirnir sem þurfa mest á þessu að halda eru oft þeir sem þegar hafa tæmt sjóðina sína í heilbrigðiskerfinu. Menn á föstum tekjum. Menn sem fá ekki nema hluta af kostnaðinum greiddan. Menn sem hafa brennt sparnaðinn sinn í meðferðir sem virkuðu ekki.

Svo þegar ég hafði samband við teymið hans Jóns til að deila sögu minni bað ég um eitt:

„Getið þið gert þetta aðgengilegra fyrir mennina sem lesa þetta?“

Þau sögðu mér að núna væri í gangi tímabundið tilboð:

Kauptu 2 poka, fáðu 1 FRÍTT – og sparaðu allt að 70% af venjulegu verði.

Það gerir minna á dag en einn kaffibolli. Minna en ein heimsókn til þvagfæralæknis. Minna en einn mánuður af tamsúlósíni. Minna en bensínið sem ég eyddi í að keyra til sérfræðinga sem gátu ekki hjálpað mér.

Og þú þarft að minnsta kosti 30 daga til að hreinsa áralanga uppsöfnun að fullu. Það er það sem Jón mælir með. Það er það sem virkaði fyrir mig.

Það er eitt sem ég þarf að vara þig við.

Í síðasta mánuði reyndi ég að panta meira af Elvixa™ fyrir mág minn. Fór á vefsíðuna, smellti á „Bæta í körfu“ … og fékk skilaboð um að það væri uppselt.

Ég fékk smá panikk. Hringdi í þjónustuverið.

Maðurinn sagði mér að það hefði verið uppselt í næstum þrjár vikur. Það væri vandamál með sagpálmaþykknið, það þurfi að koma frá ákveðnu svæði og það hefðu orðið tafir í flutningum.

Ég skil það. Svona er þetta. Þegar þú notar alvöru innihaldsefni í alvöru skömmtum ertu háður aðfangakeðjum.

En ég segi þér þetta af því að ég vil ekki að þú komir aftur í næstu viku, loksins tilbúinn að prófa, og fáir sömu skilaboðin.

Blöðruhálskirtillinn þinn bíður ekki á meðan gámur situr einhvers staðar í höfn. Hver nótt sem þú ferð fjórum sinnum á fætur er enn ein nótt af uppsöfnun. Enn eitt lag af leðju sem húðar þessar æðar. Einu skrefi nær því þar sem ég var.

Ef þú getur pantað í dag, gerðu það.

Ég deili sögu minni af einni ástæðu:

Ég vil ekki að þú endir á bráðamóttökunni eins og ég.

Ég vil ekki að þú upplifir skelfinguna við að standa við klósettið klukkan 3 að nóttu með ekkert sem kemur og vaxandi sársauka í maganum eins og sprengju sem er við það að springa.

Ég vil ekki að þú vitir hvernig það er að fá slöngu þrædda inn í getnaðarliminn á meðan konan þín grætur í horninu.

Ég vil ekki að þú eyðir árum á lyfjum sem fela einkennin á meðan blöðruhálskirtillinn heldur áfram að versna undir niðri.

Ef ég hefði vitað þetta fyrir þremur árum, ef ég hefði skilið hvað var raunverulega að gerast inni í blöðruhálskirtlinum – þá hefði ég kannski getað komist alveg hjá þessari nótt.

Það er eina eftirsjáin mín. Ég vildi að ég hefði fundið þetta fyrr.

Sjáðu til, ég hef verið nákvæmlega þar sem þú ert. Vaknað oft á nóttu. Veik buna. Þessi stöðuga, ærandi truflun. Þessi sífellda bráðaþörf. Kannski á lyfjum sem valda svima, nefstíflu eða hafa áhrif á kynlífið.

Og einhvers staðar aftast í huganum, alltaf þessi ótti: Hvað ef eina nóttina kemur bara ekkert?

Að mínu mati áttu tvær leiðir fyrir höndum.

Ég veit hvora leiðina ég myndi velja.

Eitt að lokum.

Ég er 63 ára.

Fyrir ári síðan kortlagði ég klósettin á hverjum stað sem ég fór á. Reiknaði út hve lengi ég entist. Lifði lífinu í 90 mínútna bútum.

Á hverri nóttu, liggjandi í rúminu, velti ég fyrir mér: Er í nótt nóttin sem ekkert kemur?

Sá ótti er ekki lengur til.

Ég sef alla nóttina. Ég pissa eins og ég sé fertugur aftur. Í síðasta mánuði keyrði ég þrjá tíma til að hitta barnabörnin – með einu stoppi.

Þvagfæralæknirinn afboðaði aðgerðina mína. Konan mín segir að ég sé annar maður.

Sjáðu til, ég er ekki læknir. Ég get ekki lofað að þetta virki fyrir þig.

En það virkaði fyrir mig. Það virkaði fyrir mág minn. Og tugi annarra manna sem höfðu reynt allt og voru við það að gefast upp.

Og hér er það sem ég veit fyrir víst:

Hver nótt sem þú ferð fjórum sinnum á fætur er enn ein nótt af uppsöfnun. Enn eitt lag af leðju. Einu skrefi nær því þar sem ég var – á bráðamóttökunni klukkan 3 að nóttu með slöngu í getnaðarlimnum og konuna mína grátandi í horninu.

Ég myndi ekki óska neinum þessarar nætur.

Þú hefur 30 daga til að prófa. Ef það virkar ekki færðu hverja krónu til baka.

En ef þú gerir ekkert? Þú veist nú þegar hvert sú leið liggur.

Blöðruhálskirtillinn þinn hefur verið að kafna nógu lengi.